Ziektes in de derde wereld

In de rijke Westerse wereld hebben we het tegenwoordig goed voor elkaar. We kunnen de meeste problemen aanpakken die we op dagelijkse basis tegen kunnen komen en we hebben een vangnet voor de gevallen die extra aandacht verdienen. We hebben veel kennis over ziektes, kunnen de meeste ziektes ook aanpakken en in veel gevallen is het zelfs mogelijk om preventief te handelen. Daarmee zijn we een stuk verder gekomen dan we een paar honderd jaar geleden waren, waar mensen nog konden overlijden aan een simpele griep.

Helaas is dit niet het geval in de rest van de wereld. Vooral in Afrika zijn grote problemen die er dagelijks voor zorgen dat er veel mensen sterven. Hierbij gaat het niet om de oorlogen, maar om de ziektes die met veel te hoge regelmaat slachtoffers eisen. Ziektes waar wij de oplossingen voor hebben, maar die niet in Afrika te vinden zijn.

Wat is de kern van het probleem?

Het probleem is een bijzonder groot probleem. Het gaat hier om ernstige ziektes zoals TBC, malaria, aids/HIV en andere ziektes. Deze ziektes kosten mensenlevens en zijn niet altijd even goed te remmen. Vooral de verspreiding van de ziektes is een groot probleem. De mensen in de derde wereldlanden zijn niet altijd in staat om zichzelf goed te beschermen. Dit heeft onder andere te maken met een gebrek aan kennis over de ziektes, maar heeft ook te maken met een gebrek aan hygiƫne en seksuele voorlichting.

Veel van de ziektes verspreiden zich door seksuele handelingen, maar ook het niet reinigen van bestek of medische apparatuur kan zorgen voor een snelle verspreiding. Het probleem hiermee is dat het eigenlijk niet goed te remmen is. Wanneer je in een dorp alles volledig aan zou pakken, kan de ziekte gewoon via een ander dorp alsnog binnenkomen.

De enige manier die zou kunnen werken, is een volledige en ingrijpende aanpak van de ziektes in Afrika en de rest van de derde wereld. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Vaak wordt er gewezen op de grootte van de bevolking en het grote aantal mensen dat in afzondering leeft, maar er is een veel groter probleem. Deze zijn samen te vatten in twee afzonderlijke onderdelen.

Allereerst vormt de taal een probleem. Wanneer je mensen voor wilt lichten over de problemen van de ziektes en de manieren om deze te behandelen of te voorkomen, dan moet je ervoor kunnen zorgen dat alle informatie aankomt bij de ontvanger. Dat kunnen we niet, de talen liggen te ver uit elkaar en er zijn niet altijd tolken beschikbaar om de mensen van afgelegen stammen te informeren.

Daar komt de cultuur nog eens bij. Enerzijds willen de mensen niet onderwezen worden door de blanken die vreselijke dingen gedaan hebben in dit continent. Anderzijds hebben de meeste mensen een religie die bepaalde dingen verbiedt. Hieronder valt ook het gebruik van voorbehoedsmiddelen en deze spelen een grote rol bij de preventie van de ziektes. Dit maakt het probleem nog eens vele malen groter en maakt het lastig om een goede aanpak op te zetten.