Netwerkbuttons-Facebook.jpg

Netwerkbuttons-Hyves.jpg

Eric van Diessen, winnaar 'World Briefing: Telling the Malaria Story', aan het woord

    Foto: bij ziekenhuis in Oeganda (2010)

FotoEricVanDiessen-200pix.JPGEric van Diessen, student geneeskunde in Utrecht, is één van de drie winaars van de wedstrijd 'World Briefing: Telling the Malaria Story' die Novartis in de eerste helft van 2010 organiseerde in samenwerking met Malaria No More in het kader van de gezamenlijke strijd tegen malaria.

Studenten werden verzocht een artikel te schrijven van zo'n 500 woorden dat gaat over de huidige last die malaria vormt en manieren hoe de volgende generatie progressie kan maken in de strijd tegen deze ziekte. Daarnaast moest de student aangeven waarom hij/zij van mening is dat hij/zij de wedstrijd zou moeten winnen. De wedstrijd was gericht op afstuderende studenten of studenten die vergevorderd zijn met hun studie (bijv. journalistiek of geneeskunde). Een vakkundige jury koos uiteindelijk drie winnaars: één student uit de VS, één uit Europa en één uit Latijns-Amerika.

Novartis Pharma B.V. en Malaria No More! Nederland interviewden de winnaar uit Europa: de Nederlandse student Eric van Diessen. Zijn winnende artikel kunt u hier lezen.

Ik ben 28 jaar oud en momenteel aan het einde van mijn laatste jaar van de geneeskunde studie SUMMA (Selective Utrecht Medical Masters). SUMMA is een kleinschalige, vier-jarige geneeskunde opleiding die studenten met een relevante vooropleiding de kans biedt om in een verkorte periode arts en klinisch onderzoeker te worden.

  1. Hoe ben je in aanraking gekomen met de wedstrijd ‘Telling the Malaria Story’?

    Na terugkomst van mijn co-schap tropengeneeskunde in Nederland was ik nog druk bezig met het afronden van een verdiepingsopdracht over malaria. Mijn vriendin wees mij op de essaywedstrijd ‘Telling the Malaria Story’. Ik had meteen het idee om een persoonlijk verhaal uit mijn blog te combineren met de voornaamste conclusies van mijn verdiepingsopdracht.

  2. Wat vind je van dit initiatief van Malaria No More (MNM) en Novartis?

    Het biedt studenten de mogelijkheid om ervaringen en/of visies te delen op een groter platform. Bovendien nodigt dit initiatief van MNM en Novartis uit om te discussiëren en meer mensen bewust te maken van een groot medisch (en maatschappelijk) probleem in endemische gebieden. Hoe meer mensen zich hiervan bewust worden, des te beter.

  3. Had je wel eens van MNM resp. Novartis gehoord? Zo ja, op welke manier?

    Van Malaria No More had ik wel eens een poster gezien op de medische faculteit. De naam Novartis ben ik regelmatig tegengekomen werkend als co-assistent in het ziekenhuis.

  4. Wat vind je van de activiteiten van MNM en Novartis op het gebied van malaria?

    Wat mij aanspreekt van Malaria No More is dat het voor buitenstaanders heel herkenbaar is waarvoor ze staan. De naam van de stichting geeft meteen ook het doel aan! Daarnaast spreken de acties ook erg tot verbeelding bij een jongere generatie (mede doordat ze de nieuwe sociale media goed gebruiken). Het initiatief van Novartis om sinds 2001 tegen sterk gereduceerde prijs antimalaria beschikbaar te stellen is zeer bewonderenswaardig en leidt hopelijk tot steeds meer bijval van andere (farmaceutische) bedrijven en organisaties. Goed voorbeeld doet volgen!

  5. Uit je blog komt naar voren dat je een tropische stage hebt gelopen (waar?) en met malaria te maken hebt gehad. Hoeveel en wat heb je van malaria gezien tijdens deze stage?

    Gedurende twee maanden heb ik een co-schap tropengeneeskunde gelopen in een afgelegen, kleine stad in ruraal Oeganda (Mateete, Ssembabule). In dit gebied komt veel malaria voor, en met name tijdens het regenseizoen steeg het aantal malariapatiënten enorm. Veel van deze patiënten kwamen uiteindelijk in het ziekenhuis terecht, omdat een behandeling van een ‘local clinic’ en ‘traditional healer’ vaak niet afdoende bleek. Het gevolg was dat veel van deze, vaak jonge, malariapatiënten ernstig verzwakt aankwamen bij het ziekenhuis. Typische complicaties van malaria, zoals hypoglycemie (laag suikergehalte in het bloed) en anemie (bloedarmoede door afbraak rode bloedcellen) kwamen veelvuldig voor. Hoewel de behandeling voor malaria vaak aanwezig was, stierven (dagelijks) jonge patiënten uiteindelijk door de ernstige complicaties. Ik zag gemiddeld 20 tot 30 malaria patiënten per dag; zowel overdag als ’s nachts.

  6. Wordt er in jouw studieprogramma aandacht besteed aan malaria? Wat zou daarin veranderd kunnen/moeten worden?

    Malaria kwam in mijn (geneeskunde) studie aanbod tijdens het vak infectieziekten. Hoewel ik hierbij inzicht kreeg in de pathofysiologie van de ziekte, ben ik tijdens mijn co-schappen in Nederland nooit een malariapatiënt tegengekomen. In de klinische praktijk malariapatiënten zien heb ik als zeer leerzaam ervaren. Geneeskunde opleidingen zouden er goed aan doen om tropenstages aan te moedigen om co-assistenten in aanraking te laten komen met ziektes als malaria. Inmiddels hebben de meeste faculteiten in Nederland een dergelijk aanmoedigingsbeleid en in Utrecht is onlangs een global health cursus gestart waar uitgebreid stil wordt gestaan bij malaria.

  7. Ben je zelf wel eens in malariagebieden geweest (bijv. vakantie of studie)?

    Ik ben tijdens verschillende reizen meerdere malen in malaria endemische gebieden geweest.

  8. Heb je zelf wel eens malaria gehad?

    Ik heb zelf nooit malaria gehad. Mede door preventieve maatregelen (klamboe, antimalaria medicatie, en anti-insekten gel) denk ik.

  9. Ken je (Westerse en/of niet-Westerse) mensen die ernstige malaria hebben gehad die eraan overleden zijn?

    Toen ik in Oeganda was, kreeg de vrouw van de Oegandese dokter met wie ik werkte, wel een ernstige vorm van malaria. Zo maakte ik van dichtbij wat malaria met je doet. Je voelt je erg zwak en misselijk. Het liefste wil je de hele dag slapen en niets eten. Na anderhalve week begin je je langzaam wat beter te voelen.

  10. Hoe zou jij malariabestrijding aanpakken? Wat zijn voor jou de meest belangrijke factoren?

    Ik denk dat dit erg afhankelijk is van het land. Wat ik in Sub-Sahara Afrika heb gemerkt, is dat er vaak een ‘drempel’ bestaat om naar een ziekenhuis te gaan. Voor sommige patiënten komt dit door de bereikbaarheid, voor anderen is er een financiële drempel en tenslotte gaan veel patiënten eerst naar een ‘local clinic’ of ‘traditional healer’. Mijns inziens zou (met name in rurale gebieden) er voor gezorgd moeten worden dat deze drempels worden weggehaald. Betere bereikbaarheid door ‘outreach’ programma’s, minimaliseren van de eigenbijdrage bij de behandeling van malaria en tenslotte educatie op het gebied van adequate behandeling en malariapreventie. Daarnaast is het mijns inziens belangrijk dat er bij voorlichting patiënten gewezen worden op de gevolgen van een (ernstige) malaria infectie. Zowel de medische complicaties als de economische gevolgen kunnen verstrekkend zijn voor het individu en gezin.

  11. Wat hoop je tijdens de studiereis naar Zambia, die je gewonnen hebt, te zien/mee te maken?

    Tijdens mijn verblijf in Oeganda heb ik met name gezien welke zorg noodzakelijk is bij een malaria infectie. Tijdens de studiereis in Zambia hoop ik meer inzicht te krijgen in voorlichtingsprogramma’s en nieuwe initiatieven op het gebied van malariabestrijding. Daarnaast kijk ik uit naar ontmoetingen met inspirerende voorvechters op het gebied van malariabestrijding.

Eric van Diessen zal tijdens die studiereis een blog (in het Engels) bijhouden die via de sociale netwerken van Malaria No More (zoals Facebook en Hyves) te volgen zal zijn.